HWSV - Vaartocht 2026
Dit moeten we vaker doen!

27 juni. De dag nadat Harlingen 36 graden aantikte en we allemaal smolten, is er veel bedrijvigheid in de haven van ons aller HWSV. De activiteitencommissie heeft een tocht naar Terschelling georganiseerd. In het Allemanshus krijgen de bemanningen koffie, taart en een mooie toespraak. Niet veel later bruist het van enthousiasme op de steigers. Lijntjes worden losgegooid; de grumpy sluiswachter heeft de grote sluis beschikbaar gesteld voor onze negen schepen.

Toch liggen er maar zes in. Mustang en Dwinger zijn teruggekeerd. Hero heeft assistentie nodig. Er is een hiccup met de maiden voyage van Hero. Teething problems, zoals de Engelsen zo mooi zeggen. Vandaar dat naast Sjors, ook tandarts Sjirk is terug gespoed. Het euvel is al snel gespot en verholpen. De spanning had een vulling nodig. De vloot is al weer vlot compleet.
De weinige wind die er is, is tegen. Het kan de pret niet drukken. Het Wad biedt mooie vergezichten, silhouetten van eilanden, een paar zeehonden op een plaat. Toeristen op de bruine vloot. Tegenliggers hebben hun zeiltjes op staan; we zijn lichtelijk jaloers.
Tijdens koffie en sukerbolle schuift Zwerver op een plaat. Oeps. De kapitein bromt, de motor ook, en Zwerver trekt zich weer los. Samen hebben ze wel voor hetere vuren gestaan.
We druppelen binnen op Terschelling. Een oerwoud van masten verwelkomt ons. Zowel indrukwekkend als heftig. Alsof je midden in een drukke stad moet inparkeren. Met slechts een metertje voor en een metertje achter schuiven we in onze gereserveerde ligplaats. Zonder boegschroef. Die had er vandaag geen zin in. Hero is niet de enige boot met een eigen willetje.

Verse vis
Maru en Libertat worden onze buren, verbonden door touw en vriendschap. Om 15.00 uur gaat de hele groep borrelen op dit trio. De hapjes worden aangesleept en zijn niet te versmaden. Of juist toch wel. Coby vraagt zich af hóé we straks nog gaan eten als we nu al zo gefêteerd worden.
Verse vis van Jan en Helga is een hoogtepunt. De haring, makreel en zalm smaken heerlijk. En vis moet natuurlijk zwemmen. Blikjes worden vrolijk opengetrokken, schroefdoppen draaien gretig los, de glazen zijn nooit leeg.
Het geklets barst verder los. Even later doet de hemel hetzelfde. Het dondert in de verte. Onweer is voorspeld. De luchten kleuren donker, dus kruipen we dichter bij elkaar. Wij dij aan dij, de schepen romp aan romp. Gezelligheid ten top. Inmiddels is het vijf uur.

Guus
Terwijl de vis vrijelijk zwemt, krijgt Freya een belletje van haar lief, Jesse. Ze hadden elkaar net afgewisseld om op ridgeback Guus te passen, maar in het tussenliggende kwartier had Guus eigenhandig – of beter gezegd: eigenpotig – de deur van Tender geopend, was de steiger op gestapt en was vervolgens, bij gebrek aan baasjes, zelf maar op zoek gegaan. Alleen zijn met de donder was zijn ding niet. Dan maar liever óp zijn donder. Resultaat: AWOL.
Er wordt naarstig gezocht. Een uur lang. De mensen op Terschelling blijken meer dan bereid om mee te helpen. De lokale Facebookgroep plaatst al snel een bericht: ‘Guus, kom naar huus!’ Niet alleen zeilers houden een oogje in het zeil. De lokale ambulancebroeders springen accuut in actie bij de hulproep. Beroepsdeformatie. Zij nemen ondergetekende mee voor een rondje in de ambulance over het eiland, luidkeels “Gúús!” roepend vanuit de open ramen. Een jongetje van een jaar of tien ziet opeens een doel in zijn jonge bestaan, aangemoedigd door een munt van twee euro. Zijn “Guuu-uuuu-uuus!” is prijswinnend. Na zoveel inzet wordt de ontsnapper gevonden. Aan de voet van de Brandaris. Dorstig, maar tevreden. Eigenlijk zijn we dat allemaal.

Como
De Silke’s leiden ons naar een prachtig restaurant waar hun zoon de scepter zwaait. Aan twee lange Italiaanse tafels neemt ons gezelschap plaats. De pizza’s in Como zijn buitengewoon. Onovertroffen, zou ik durven stellen.
Ondertussen hebben zich nog twee HWSV-leden aangesloten. Hun laatste vakantiedag op Zeefeeks viel toevallig ook op Terschelling. En hun oog op ons. Zij maken ons een tiental.
Een lepel klinkt tegen een leeg glas. Het luid gekwetter en de stoere verhalen verstommen. Jen, vertegenwoordiger van de activiteitencommissie, neemt het woord. Er is een winnaar van de fotocompetitie, die als opdracht had: Brandaris en rode boei. In allerijl zijn de foto’s geprint. De winnaar is Double O Four. Een selfie van twee blije gezichten, een rode boei en de Brandaris. Het plezier spat van de foto af. Harlinger Grachtenwater wordt dankbaar in ontvangst genomen.
De voorzitter doet een duit in het zakje met drie potjes cranberryjam voor de activiteitencommissie. Soms komt een welgemeend dankjewel in de vorm van rode gelei.
De nazitters zitten nog lang na. Er wordt gegniffeld dat Como de voorfase van coma is, zó gezellig wordt er geborreld. Anderen koersen hun hut in. De avond is nu even droog. In de verte werpt Wodan zijn bliksem. Donar doet mee. Het rommelt nog steeds.
Wanneer uw verslaggever haar hoofd op het kussen legt, en de luiken wil laten dichtvallen, moeten de andere luiken met spoed dicht. De hemel gooit zijn sluizen open. Tromgeroffel van jewelste. Lijntjes tikken tegen masten. Keer vijfhonderd. De melodie van een indrukwekkende, zeer geslaagde dag. De stembanden getest, de buikjes rond.

Zondag. The morning after the night before.
Buurboten springen overboord. “Heerlijk fris!” roepen baantjestrekkende dames in gekleurde bikini’s. Persoonlijk denk ik precies het tegenovergestelde, maar iedereen mag t zelf weten. Het ziet er wel lekker zomers uit.
Het woud van masten schittert in het inmiddels felle zonlicht. Verenigingsvlaggetjes wapperen in het want. Benen worden gestrekt, koffies aangeboden. Steeds klinkt dezelfde kreet: “Jongens, wat is dit toch gezellig! Dit moeten we vaker doen!”
De bestemming was Terschelling. De buit was een weekend vol mooie verhalen, veel gelach en een club mensen die er samen iets moois van maakte. Dat is HWSV.  Applaus voor de activiteiten commissie; Jen, Susanna en Donald. En namens dit vlootje, 10 keer een volmondig ja voor de volgende tocht!

Astrid Pascal